Lingua   

Ils sont tombés

Charles Aznavour
Lingua: Francese

Lista delle versioni e commenti


Ti può interessare anche...

Le papier d'Arménie
(R.wan)
The Dance [Պարը] - Ter Vogormia [Տէր Ողորմյա]
(Diamanda Galás)
Pour toi Arménie
(Charles Aznavour)


Charles Aznavour[ian]. Շառլ Ազնավուր.
Charles Aznavour[ian]. Շառլ Ազնավուր.


Աշխարհահռչակ երգիչ, երգահան, կինոդերասան և հասարակական գործիչ Շառլ Ազնավուրը (Շահնուր Վաղինակ Ազնավուրյան) ծնվել է 1924 թ. մայիսի 22-ին, Փարիզում, հայ գաղթականներ Միքայել և Քնար Ազնավուրյանների ընտանիքում: Մանուկ հասակում տարվել է թատրոնով, իսկ 1940-ական թթ. Պիեռ Ռոշի հետ հանդես է եկել կաբարեում: Առաջին երգը` "Ես հարբած եմ" /1944/, Ժորժ Ուլմյերի կատարմամբ, արժանացել է "Տարվա ձայնապնակ" մրցանակին, սակայն Ազնավուր-կատարողին հանդիսատեսը երկար ժամանակ չի ընդունել: Համաշխարհային հռչակ է ստացել 1956-ին, Փարիզի "Օլիմպիա" դահլիճում հաջող ելույթից հետո: "Ֆրանսիան ազնավուրացված է",- գրել է ֆրանսիական մամուլը: Շուրջ ութ հարյուր երգի հեղինակ է /մի մասը` երգահան Ժորժ Կառվարենցի հեղինակցությամբ/, այդ թվում` բազմաթիվ միջազգային հիթերի` "Մաման", "Բոհեմը", "Դեռ երեկ", "Երիտասարդություն", "Պետք է գիտնալ", "Նա", "Երկու կիթառ", "Ինչպես ասում են", "Հավերժական սեր", "Ավե Մարիա" և այլն: Դրանց կատարողներից են` Էդիտ Պիաֆը, Լայզա Մինելին, Մստիսլավ Ռոստրոպովիչը, Պլաչիդո Դոմինգոն, Հուլիո Իգլեսիասը, Շերը, Ջո Դասենը, Ռեյ Չարլզը և այլք: Ցայսօր վաճառվել է Ազնավուրի շուռջ հարյուր միլիոն ձայնապնակ: Ամերիկյան "Թայմ" հանդեսի հարցման համաձայն Ազնավուրը ճանաչվել է "Դարի արվեստագետ"` 149 հազար ձայնով: Արժանացել է Հայաստանի և Ֆրանսիայի բարձրագույն պետական պարգևներին, "Պատվո սեզարի" (1997): Նկարահանվում է կինոյում` "Գլուխը պատին" (1958), "Կրակեք դաշնակահարի վրա" (1960), "Սատանան և տասը պատվիրանները" (1962), "Արարատ" (2002) և այլն: Ազնավուրը հպարտանում է իր հայկական ծագմամբ, մշտապես սատար է կանգնում Հայաստանին: Հայկական թեմաներով են նրա "Քեզ համար, Հայաստան", "Նրանք ընկան" (Ցեղասպանության վաթսունամյակին), "Ինքնակենսագրւթյուն" երգերը: Դստեր` Սեդա Ազնավուրի հետ հայերեն կատարել է Սայաթ-Նովայի "Աշխարհումս" երգը: 1988-ի սպիտակյան ավերիչ երկրաշարժից անմիջապես հետո հիմնադրել է "Ազնավուրը Հայաստանին" բարեգործական հիմնադրամը: Հայաստանի մշտական դեսպանն է ՅՈՒՆԵՍԿՈ-յում: 1964, 1996 և 2006 թթ. համերգներ է տվել Հայաստանում: Գյումրիում կանգնեցված է Ազնավուրի արձանը, նրա անունով է կոչվում Երևանի հրապարակներից մեկը.
Ils sont tombés, sans trop savoir pourquoi
Hommes, femmes, et enfants qui ne voulaient que vivre
Avec des gestes lourds comme des hommes ivres
Mutilés, massacrés, les yeux ouverts d’effroi.

Ils sont tombés en invoquant leur Dieu
Au seuil de leur église ou au pas de leur porte
En troupeau de désert, titubant, en cohorte
Terrassés par la soif, la faim, le fer, le feu.

Nul n’éleva la voix dans un monde euphorique
Tandis que croupissait un peuple dans son sang
L’Europe découvrait le jazz et sa musique
Les plaintes des trompettes couvraient les cris d’enfants.

Ils sont tombés pudiquement, sans bruit,
Par milliers, par millions, sans que le monde bouge,
Devenant un instant, minuscules fleurs rouges
Recouverts par un vent de sable et puis d’oubli.

Ils sont tombés, les yeux pleins de soleil,
Comme un oiseau qu’en vol une balle fracasse
Pour mourir n’importe où et sans laisser de traces,
Ignorés, oubliés dans leur dernier sommeil.

Ils sont tombés en croyant, ingénus,
Que leurs enfants pourraient continuer leur enfance,
Qu’un jour ils fouleraient des terres d’espérance
Dans des pays ouverts d’hommes aux mains tendues.

Moi je suis de ce peuple qui dort sans sépulture
Qui choisit de mourir sans abdiquer sa foi,
Qui n’a jamais baisser la tête sous l’injure,
Qui survit malgré tout et qui ne se plaint pas.

Ils sont tombés pour entrer dans la nuit
Eternelle des temps, au bout de leur courage
La mort les a frappés sans demander leur âge
Puisqu’ils étaient fautifs d’être enfants d’Arménie.

inviata da adriana - 19/3/2007 - 07:26




Lingua: Italiano

Versione italiana di Daniel Bellucci
SONO CADUTI

Sono caduti, senza sapere veramente il perché
Uomini, donne e bambini che volevano solo vivere
con gesti pesanti come gli uomini ubriachi
mutilati, massacrati, con gli occhi spalancati dallo spavento.

Sono caduti invocando Iddio
sulla soglia della Chiesa o della loro porta
a greggi da deserto, titubando, a coorti
stremati dalla sete, la fame, il ferro, il fuoco.

Nessuno alzo' la voce in un mondo euforico
mentre un popolo ristagnava nel proprio sangue
L'Europa scopriva il jazz con la sua musica
i lamenti delle trombe coprivano le grida dei fanciulli.

Sono caduti pudichi, senza rumore,
a migliaia, a milioni, senza che nessuno si movesse,
diventando per un istante, minuscoli fiori rossi
ricoperti da un vento di sabbia e di oblio.

Sono caduti, con gli occhi pieni di sole,
come un uccello che una pallottola trafigge in volo
per morire in un qualunque posto e senza lasciare nessuna traccia
ignorati, dimenticati nel loro ultimo sonno.

Sono caduti credendo con ingenuità
che l'infanzia dei propri figli sarebbe potuta continuare,
che un giorno avrebbero calcato terre di speranza
in paesi aperti di uomini dalle mani tese.

Io sono di questo popolo che dorme senza sepoltura
che sceglie di morire senza abdicare la propria fede,
che non ha mai abbassato la testa sotto l'ingiura,
che sopravvive nonostante tutto e non si lamenta.

Sono caduti per entrare nella notte
etterna dei tempi, agli estremi del loro coraggio
la morte li ha colpiti senza chiedere loro l'età
poiché erano colpevoli di essere figli di Armenia.

inviata da Daniel Bellucci (Nice) 34 anni da 2 giorni. s'invecchia. - 10/6/2007 - 21:27




Lingua: Inglese

Versione inglese da www.elyrics.net
THEY FELL

They fell that year they vanished
From the earth,
Never knowing the cause
Or what laws the offended,
The women few as well
And the babies they tendered.
Left to die left to cry
All condemned by their birth.

They fell like rain
Across the thirsty land,
In their heart they were slain,
In their god still believing
All their pity and pain,
In that season of grieving
All in vain all in vain
Just for one helping hand.

For no one heard their prayers,
In a world bent on pleasure
Form others people care
They simply closed their eyes
They create allot of sound
In jazz and right time measure
The trumpets screamed till dawn
To drown the children’s cries.

They fell like leaves
Its people its prime,
Simple man kindly man,
And no one new his crime
The became in that hour
Like the small desert flower
Simply covered by the silent wind
In sands of time.

They fell that year
Before a cruel foe
They had little to give
But their lives and their passion,
And their longing to live
In their way
In their fashion
So their harvest can
Thrive their children can grow.

They fell like flies
Their eyes still full of sound
Like a dove its flight
In the path of rifle
That fall down were it might,
That holds on with its might
As if death were a trifle
And to bring to an end
A life barely begun.

And I am of that race,
Who die in unknown places
Who perished in their pride,
Whose blood in rivers ran,
In agony and fright
With courage on their faces
They went in to the night,
That waits for every man.

They fell like tears
And never new what for
In that summer of strife
Of massacre and war
Their only crime was life
There only guilt was fear
The children of Armenia
Nothing less nothing more

inviata da Marcia - 17/6/2008 - 22:08




Lingua: Portoghese

Versione portoghese proveniente da www.vagalume.uol.com.br
ELES ESTÃO TOMBADOS

Tombaram sem saber porque
Homens, mulheres e crianças que só queriam viver
Cambaleando tais bêbados
Mutilados, massacrados, olhos arregalados pelo pavor.

Tombaram, invocando Deus
Nas suas igrejas ou na soleira das suas casas
Rebanho do deserto, titubeando em bando
Abatidos pela sede, fome, ferro e fogo.

Ninguém se importou, num mundo eufórico
Enquanto um povo se afogava no seu próprio sangue
A europa descobria o jazz
E o queixume dos saxofones encobria o grito das crianças.

Tombaram, milhares e milhares, pudicamente sem alarde
Sem que o mundo tomasse conhecimento
Confundindo-se por momentos com rosas vermelhas
Cobertas de areia, e depois o esquecimento.

Tombaram, os olhos mirando o sol
Tal um passarinho atingido por uma bala,
Morrendo num lugar qualquer, sem deixar rastros
Ignorados, esquecidos em seus últimos suspiros.

Tombaram acreditando, ingênuos que eram,
Que seus filhos poderiam continuar a sua infância,
Que um dia pisariam em terras de esperanças,
Em países hospitaleiros acolhendo-os de braços abertos.

Eu sou desse povo que descansa sem sepultura
Que preferiu morrer a renegar sua fé,
Que jamais curvou a cabeça diante da injúria,
Que consegue sobreviver sem se queixar nunca.

Tombaram mergulhando no escuro
Da noite eterna, exauridos e desanimados.
A morte os alvejou sem questioná-los,
Pois eram culpados de ter nascidos armênios.

inviata da Marcia - 17/6/2008 - 22:29



Pagina principale CCG

Segnalate eventuali errori nei testi o nei commenti a antiwarsongs@gmail.com




hosted by inventati.org