Language   

The Green Fields Of France (No Man's Land)

Eric Bogle
Back to the song page with all the versions


GRECO / GREEK
GWAED AR EU DWYLO

O Tomos John Williams, mi welaf dy fedd
Ar gaeau glas Ffrainc sydd heddiw mewn hedd
Rwyt heddiw mor unig, mor bell o Fron Goch
A'r pabi yn unig sy'n cofio gwaed coch.
Mi welaf nad oeddyt ddim ond deunaw oed
Wrth ddisgyn i'r Somme - dyna hanes erioed,
Wrth ymladd dros wledydd a thros eu rhyddhau
Mi gefaist yn ddeunaw i'r ddaear dy gau.

Ond ni che'st d'alw'n arwr, na dy gyfri'n wlatgarwr,
Ac ni chwifiwyd y faner ar hanner y mast,
Ac ni wnaed uwch dy waed unrhyw wylo
Gan y rhai oedd â gwaed ar eu dwylo.
A phwy oeddan nhw ddwedodd wrthyt ysgwn
Mai swanc oedd i lanc ysgwyddo y gwn?
A phwy oeddan nhw efo'u hiwnifform "swell"
A'th ddriliodd a'th fartsiodd, a'th fwrdrodd mewn sbel.

Ni welaist drwy hyn tan rhy hwyr yn y dydd
Ni che'st ti mo'r cyfle i dyfu'n ddyn rhydd
Ond drwy'r mwg a thrwy'r medals wrth ddisgyn i'r llawr
Mi welaist nad nhw fyddai'n wylo yn awr.

Roedd eraill mewn cell yn dy annwyl Fron Goch
Yn llwydaidd eu gwedd yn cael bwyd cibau'r moch
Ond fflam eu gwrthryfel a gadwant ynghyn
A Werddon a gododd drwy safiad di-gryn.
Mi gawsant gaethiwed am geisio rhyddhau
Eu gwlad hwy o'r dwylo a'th yrrodd i'th wae
A mam yn Fron Goch oedd a'i chalon yn drom
Wrth glywed fod llencyn yn llwch yn y Somme.

Mae'r dynion yn Llundain a'u seddau Whitehall
Yn gyrru i ryfel rhai byth na ddon `nôl;
O slymiau tre Glasgow neu Cymru cefngwlad
Mae hogiau dinewid yn cyrchu i'r gâd.
I farw neu ynteu i ladd eu cyd ddyn
Yn enw rhyw rhyddid nas gwyddo ei hun;
Rwyt ti, Tomos Williams, dros ddim yn y byd
Yn disgyn yn `sglyfaeth i'r fffosydd o hyd.

Ni welaist drwy hyn tan rhy hwyr yn y dydd
Ni che'st ti mo'r cyfle i dyfu'n ddyn rhydd
Ond drwy'r mwg a thrwy'r medals wrth ddisgyn i'r llawr
Mi welaist nad nhw fyddai'n wylo yn awr.
ΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΚΑΜΠΟΙ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ

Πως περνάς, Ουίλλιαμ Μεκμπράιντ μωρέ φαντάρε;
Μήπως σ'ενοχλώ αν κάθομαι λιγάκι εδώ ανάμεσα στους τάφούς σας
Λιγάκι να ξεκουραστώ μεσ'στην αντηλιά την θερινή;
Ολόκληρη μέρα βάδισα και πια δεν θα μπορέσω.
Και πάνω στην ταφόπετρα βλέπω γραφτό που ήσουνα δεκαεννιά χρονών μονάχα
Το χιλιαεννιακοσιαδεκαέξι σαν πρόλαβες τους ήρωες χαμένους.
Ε, κάλλιο, εύχομαι, αν γρήγωρα και εντίμως έχεις πεθάνει
'Η να'χεις φριχτό κι αργό τον θάνατο, Ουίλλι Μεκμπράιντ, σου έλακε ο κλήρος;

Αργά χτυπάγανε τα ταμπούρλα;
Ηχούσαν σιγανά οι καραμούζες;
Χαιρετάγανε ντουφέκια ενώ κατέβαινες στο χώμα;
Οι σάλπιγγες εν χορώ "The Last Post" αδούσανε;
Κι αδούσε η πίπιζα "The Flowers o' the Forest";

Γυναίκα ή αρραβωνιασμένη άφησες στην αναμονή,
και μέσ'σε πιστή καρδιά μήπως φυλάσσεσαι για πάντα;
Κι αν χρόνια τόσο πολλά πέρασανε από που έχεις φύγει,
για κάποια πιστή καρδιά μένεις δεκαεννιαετής και τώρα;
'Η τόσο παντέρμος ξένος είσαι που κανείς δεν σε γνωρίζει
για πάντα φυλακισμένος πέρα από γυαλινό πλακάκι
σε ραγισμένη τσαλακωμένη διαστιγμένη παλιά φωτογραφία
που ξεζωριάζει κλειστή σ'ένα δερμάτινο πλαίσιο καστανό;

Αργά χτυπάγανε τα ταμπούρλα;
Σιγανά ηχούσαν οι καραμούζες;
Χαιρετάγανε ντουφέκια ενώ κατέβαινες στο χώμα;
Οι σάλπιγγες εν χορώ "The Last Post" αδούσανε;
Κι αδούσε η πίπιζα "The Flowers o' the Forest";

Εδώ λάμπει ο ήλιος τώρα, πάνω στους κάμπους πράσινους της Γαλλίας,
Ζεστή αργοφυσάει νοτιά και κόκκινες χορεύουνε οι παπαρούνες.
Κάτω απ' τ'αλέτρι ξεφάνηκαν οι τάφροι χαρακωμάτων,
Αέριο τώρα πια δεν έχει μήτε σύρματα αγκαθωτά μήτε ντουφέκια.
Αλλά σ'ετούτο εδώ το κοιμητήριο μένει διαρκή Ζώνη Ουδετέρα,
Των σταυρών απέραντη η ασπρίλα δείχνει χωρίς λαλία
Τ'αδιαφορία τυφλή τ' ανθρώπου για τους ανθρώπους,
Για μιά γενιάν ολόκληρη που σφάχτηκε και καταρρίφθηκε.

Αργά χτυπάγανε τα ταμπούρλα;
Σιγανά ηχούσαν οι καραμούζες;
Χαιρετάγανε ντουφέκια ενώ κατέβαινες στο χώμα;
Οι σάλπιγγες εν χορώ "The Last Post" αδούσανε;
Κι αδούσε η πίπιζα "The Flowers o' the Forest";

Και τώρα πως μπορώ να μην ερωτηθώ, Ουίλλι Μεκμπράιντ,
όσοι κείτονται εδώ το ξέρουν γιατί έχουν πεθάνει;
Αληθώς το πίστεψες το γιατί που σου'χαν πει;
Αληθώς το πίστεψες που ο πόλεμος θα ήταν ο στερνός;
Κι ο πόνος κι η λύπη, η δόξα κι η ντροπή,
Tο να σκοτώνεις, το να πεθαίνεις, όλα επί ματαίω γίνηκαν.
Γιατί, Ουίλλι Μεκμπράιντ, όσα είχαν γίνει και πάλι έχουνε γίνει,
Πάλι, πάλι, πάλι, πάλι.

Αργά χτυπάγανε τα ταμπούρλα;
Σιγανά ηχούσαν οι καραμούζες;
Χαιρετάγανε ντουφέκια ενώ κατέβαινες στο χώμα;
Οι σάλπιγγες εν χορώ "The Last Post" αδούσανε;
Κι αδούσε η πίπιζα "The Flowers o' the Forest"


Back to the song page with all the versions

Main Page

Note for non-Italian users: Sorry, though the interface of this website is translated into English, most commentaries and biographies are in Italian and/or in other languages like French, German, Spanish, Russian etc.




hosted by inventati.org