Language   

Language: Greek (Modern)

List of versions


Related Songs

Tasche verdi
(Gian Piero Testa)
La povera Letizia
(Gian Piero Testa)
Federico Garcia Lorca
(Nikos Kavvadias / Νίκος Καββαδίας)


Marambou
[ 1933 ]

Ποίημα / Poesia / A Poem by / Poème / Runo :
Níkos Kavvadías

1.Μουσική / Musica / Music / Musique / Sävel:
Mariza_Koch [Μαρίζα Κωχ]

Ερμηνεία / Interpreti / Performed by / Interprétée par / Laulavat:
1.1 Mariza_Koch [Μαρίζα Κωχ]
'Αλμπουμ / Album: Μαρίζα Κωχ [1977]

1.2 Δημήτρης Μητσοτάκης [ Dimítris Mitsotákis ]

2.Μουσική / Musica / Music / Musique / Sävel:
Social Waste
Ερμηνεία / Interpreti / Performed by / Interprétée par / Laulavat:
Social Waste
'Αλμπουμ / Album: Social Waste [ 2012 ]

 Nikos Kavvadías [ Νίκος Καββαδίας], 1934
Nikos Kavvadías [ Νίκος Καββαδίας], 1934


Le canzoni Marabù

Il poema consiste di venti quartine, quindi 80 versi, riportati integralmente nel seguito. Sono due le musiche applicate ai versi di Kavvadias. La prima fu composta da Mariza Koch che però mutuò dal poema soltanto tre strofe, la prima, la terza e la diciannovesima che figurano con un rientro nel testo greco seguente.
Dimítris Mitsotákis in una interpretazione live, che a nostro avviso ha lasciato il segno, ha rielaborato il pezzo della Koch ben integrandolo con la voce che recita il resto.

Nel 2012 la band cretese Social Waste, famosa per i suoi arrangiamenti di poesie e rebetiko in chiave socio-politica, ha trasposto in rap il testo. Anche questa interpretazione, forse meno suggestiva, ma densa di significati sotto il profilo di un’attenta operazione culturale, è notevole.
Last but not least, la traduzione è di Gian Piero Testa. Un poker d’assi quindi di tutto rispetto per un’opera come questa.

Segue la canzone e l’interpretazione di Mariza Koch :



La canzone e l’interpretazione di Social Waste è questa :



Storia di un uomo

Nikos Kavvadías fu marinaio e poeta. Ebbe come tutti i marinai un rapporto singolare con il mare. Le avventure vissute in paesi lontani, la scoperta di altre culture, la conoscenza di viaggiatori e compagni a bordo, i frequenti amorazzi non furono soltanto episodi di vita ordinaria di un marinaio, furono il tessuto della sua poesia che è lirica nell’accezione più pura del termine.
Nikos è un mozzo di 23 anni quando scrive la raccolta Marabù che dà il nome alla prima poesia della raccolta.
Il marabù è un trampoliere dalla notevole apertura alare. È piuttosto brutto alla vista, ha la fama di cattivo dato che si nutre anche di carcasse, come gli avvoltoi. L’equipaggio affibia l’epiteto al giovane Kavvadías che lo assume a simbolo della sua prima raccolta.
Sembra un manifesto, è una trasfigurazione della sua vita nonostante il poeta sia ancora giovane. Forse questo poema in ottanta versi sa parlare in un linguaggio che le tante autorevoli pubblicazioni delle opere di Nikos Kavvadías non possono restituirci.

[Riccardo Gullotta]

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί
πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο,
πως τις γυναίκες μ’ ένα τρόπον ύπουλο μισώ
κι ότι μ’ αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω.

Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό
πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο,
κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές,
σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο.

Ακόμα, λένε πράματα φριχτά παρά πολύ,
που είν’ όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα,
κι αυτό που εστοίχισε σε με πληγές θανατερές
κανείς δεν το `μαθε ποτέ, γιατί δεν το `πα σε κανένα.

Μ’ απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά,
και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη,
κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω σε χαρτί,
εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη.

Ήμουνα τότε δόκιμος σ’ ένα λαμπρό ποστάλ
και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία.
Τότε τη γνώρισα σαν άνθος έμοιαζε αλπικό
και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία.

Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική,
κόρη ενός πλούσιου Αιγύπτιου οπού `χε αυτοκτονήσει,
ταξίδευε τη λύπη της σε χώρες μακρινές,
μήπως εκεί γινότανε να τήνε λησμονήσει.

Πάντα σχεδόν της Μπασκιρτσέφ κρατούσε το Ζουρνάλ,
και την Αγία της Άβιλας παράφορα αγαπούσε,
συχνά στίχους απάγγελνε θλιμμένους γαλλικούς,
κι ώρες πολλές προς τη γαλάζιαν έκταση εκοιτούσε.

Κι εγώ, που μόνον εταιρών εγνώριζα κορμιά,
κι είχα μιαν άβουλη ψυχή δαρμένη απ’ τα πελάη,
μπροστά της εξανάβρισκα την παιδική χαρά
και, σαν προφήτη, εκστατικός την άκουα να μιλάει.

Ένα μικρό της πέρασα σταυρόν απ’ το λαιμό
κι εκείνη ένα μου χάρισε μεγάλο πορτοφόλι
κι ήμουν ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος της γης,
όταν εφθάσαμε σ’ αυτήν που θα `φευγε την πόλη.

Την εσκεφτόμουνα πολλές φορές στα φορτηγά,
ως ένα παραστάτη μου κι άγγελο φύλακά μου,
και μια φωτογραφία της στην πλώρη ήταν για με
όαση, που ένας συναντά μεσ’ στην καρδιά της Άμμου.

Νομίζω πως θε να `πρεπε να σταματήσω εδώ.
Τρέμει το χέρι μου, ο θερμός αγέρας με φλογίζει.
Κάτι άνθη εξαίσια τροπικά του ποταμού βρωμούν,
κι ένα βλακώδες Μαραμπού παράμερα γρυλίζει.

Θα προχωρήσω!... Μια βραδιά σε πόρτο ξενικό
είχα μεθύσει τρομερά με ουίσκι, τζιν και μπύρα,
και κατά τα μεσάνυχτα, τρικλίζοντας βαριά,
το δρόμο προς τα βρωμερά, χαμένα σπίτια επήρα.

Αισχρές γυναίκες τράβαγαν εκεί τους ναυτικούς,
κάποια μ’ άρπαξ’ απότομα, γελώντας, το καπέλο
(παλιά συνήθεια γαλλική του δρόμου των πορνών)
κι εγώ την ακολούθησα σχεδόν χωρίς να θέλω.

Μια κάμαρα στενή, μικρή, σαν όλες βρωμερή,
οι ασβέστες απ’ τους τοίχους της επέφτανε κομμάτια,
κι αυτή ράκος ανθρώπινο που εμίλαγε βραχνά,
με σκοτεινά, παράξενα, δαιμονισμένα μάτια.

Της είπα κι έσβησε το φως. Επέσαμε μαζί.
Τα δάχτυλά μου καθαρά μέτρααν τα κόκαλά της.
Βρωμούσε αψέντι. Εξύπνησα, ως λένε οι ποιητές
«μόλις εσκόρπιζεν η αυγή τα ροδοπέταλά της».

Όταν την είδα και στο φως τα’ αχνό το πρωινό,
μου φάνηκε λυπητερή, μα κολασμένη τόσο,
που μ’ ένα δέος αλλόκοτο, σαν να `χα φοβηθεί,
το πορτοφόλι μου έβγαλα γοργά να την πληρώσω.

Δώδεκα φράγκα γαλλικά... Μα έβγαλε μια φωνή,
κι είδα μια εμένα να κοιτά με μάτι αγριεμένο,
και μια το πορτοφόλι μου... Μ’ απόμεινα κι εγώ
έναν σταυρό απάνω της σαν είδα κρεμασμένο.

Ξεχνώντας το καπέλο μου βγήκα σαν τον τρελό,
σαν τον τρελό που αδιάκοπα τρικλίζει και χαζεύει,
φέρνοντας μέσα στο αίμα μου μια αρρώστια τρομερή,
που ακόμα βασανιστικά το σώμα μου παιδεύει.

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εκάμαμε μαζί
πως χρόνια τώρα με γυναίκα εγώ δεν έχω πέσει,
πως είμαι παλιοτόμαρο και πως τραβάω κοκό,
μ’ αν ήξερα οι δύστυχοι, θα μ’ είχαν συχωρέσει...

Το χέρι τρέμει... Ο πυρετός... Ξεχάστηκα πολύ
ασάλευτο ένα Μαραμπού στην όχθη να κοιτάζω.
Κι έτσι καθώς επίμονα κι εκείνο με κοιτά,
νομίζω πως στη μοναξιά και στη βλακεία του μοιάζω...

Contributed by Riccardo Gullotta - 2020/10/20 - 00:19




Language: Italian

Traduzione italiana / Μετέφρασε στα ιταλικά / Italian translation / Traduction italienne / Italiankielinen käännös:
Gian Piero Testa
MARABÙ

Dicono di me i marinai con cui si fece comune vita
che un tipaccio io sono, ostico e pervertito
che detesto le donne in un modo atroce
e che a letto con loro non ci vado mai.

E ancora, dicono che tiro hashish e cocaina
che mi possiede una qualche orribile passione
e che di vergognose figure strane da far schifo
ho tutto il corpo segnato fin nelle carni.

E ancora, dicono cose terribili e esagerate
che sono invece menzogne rozze e artificiose,
e quello che valse a me ferite da morirne
nessuno mai lo seppe, ché a nessuno lo dissi mai.

Ma stasera, ora che è scesa la sera tropicale
e ai loro occidenti vanno dei Marabù gli stormi,
qualcosa mi preme e spinge a scrivere su un foglio
quello che mi diventò segreta piaga eterna.

Ero in quel tempo allievo su un postale scintillante
e viaggiavamo sulla rotta Egitto - Francia del Midi.
Fu allora che la conobbi - pareva un fiore delle Alpi -
e da un'amicizia come fraterna ci trovammo avvinti.

Aristocratica, melanconica e sottile,
figlia di un ricco egiziano che si era suicidato,
in paesi lontani in viaggio portava il suo dolore,
chissà che là non le accadesse di scordare.

Quasi sempre aveva il Journal della Baschkirtseff
e appassionatamente amava di Avila la Santa
versi francesi recitava spesso pieni di dolore,
e per molte ore guardava alla distesa azzurra.

E io, che solo di puttane avevo appreso i corpi,
e avevo un'anima abulica, oppressa dagli oceani,
davanti a lei ritrovavo la gioia dell'infanzia
e, come fosse un profeta, l'ascoltavo estatico parlare.

Passai dal mio collo al suo una piccola croce
e lei a me donò un grande portafoglio
e fui l'uomo più disgraziato della terra
quando si giunse alla città da cui doveva ripartire.

La pensavo molte volte dalle navi da carico
come fosse la mia scorta e un angelo custode
e una sua fotografia in prua era per me
un'oasi che s' incontra nel cuore del Deserto.

Penso, dio mio, che dovrei fermarmi qui.
Trema la mia mano, il vento caldo mi mette un fuoco.
C'è un tanfo dal fiume di meravigliosi tropicali fiori
e un insulso Marabù grufola un po' discosto.

Tiriamo avanti!...Una sera in un porto straniero
ero ubriaco da far spavento di wisky, birra e gin,
e verso la mezzanotte, dondolandomi pesante
presi la strada delle luride, perdute case.

Donne svergognate attiravano i marinai,
di colpo una mi strappò ridendo il mio berretto
(vecchio uso francese nella strada delle puttane)
e quasi senza volerlo io le tenni dietro.

Una camera stretta, piccola, fetente come tutte
dai cui muri l'intonaco cadeva a pezzi
e lei uno straccio umano dalla loquela roca
e dagli occhi tenebrosi, indemoniati, strani.

Le dissi di spegnere la luce e spense. Ci coricammo insieme.
Le mie dita contavano le sue ossa senza errore.
Aveva odore d'assenzio. Mi svegliai, come dicono i poeti
"quando Aurora spargeva i suoi petali di rosa".

Quando la vidi alla luce fioca del mattino
mi apparve triste e così, così reietta,
che per un rispetto strano, una paura perfino,
per pagarla cavai il portafoglio in fretta.

Dodici franchi francesi...ma emise un suono
e la vidi mandare selvagge occhiate un poco a me
e un poco al portafoglio...Ma io, come ci restai,
quando sul petto le vidi pendere una croce.

Scordandomi il berretto uscii come fossi pazzo
come un pazzo che barcolla senza pace istupidito
portando nel mio sangue un malanno atroce
che ancora con tormento mi punisce.

Dicono i marinai che con me ebbero a che fare
che da anni io con una donna non ci gioco,
che sono una pellaccia e tiro coca
ma a saperlo pietosi mi darebbero il perdono...

La mano trema...La febbre...sovente mi persi
a guardare un Marabù immobile sulla riva.
E così quando a sua volta lui mi guarda fisso,
penso che in quanto imbecille e solo ben gli somiglio...

Contributed by Riccardo Gullotta - 2020/10/20 - 00:20




Language: English

English translation / Μετέφρασε στα αγγλικά / Traduzione inglese / Traduction anglaise / Englanninkielinen käännös :
evfokas
MARABOU

The shipmates I lived with say this about me
that I'm a rugged perverted son of a bitch
that I hate women in a twisted way
and that I never go to bed with them

Moreover, they say that I do hashish and coke
that some passion keeps me ghastly and hideous
and I have my whole body deeply stained
with obscene drawings, repulsively bizarre

Moreover, they say extremely horrible things
but these are huge and fabricated lies
and no one ever learned the one thing that cost me
lethal wounds, because I haven't told anyone

But tonight, now that the tropical night fell
and the flocks of marabous are leaving to the west
something tenaciously urges me to write on paper
this thing that became my everlasting hidden wound

Back then I was a cadet on a glorious liner
and we were sailing between Egypt and southern France
It was then when I met her, she looked like an alpine flower
and we were bound together by a close brotherly friendship

Classy, refined and melancholy
daughter of a wealthy Egyptian who had committed suicide
she ferried her sorrow to distant countries
in case she could forget about it there

She was almost always hanging on Bashkirtseff's journal
and passionately loved the Saint (Teresa) of Ávila
she often recited sad french verses
and she stared for hours and hours at the blue expanse

And I, who knew only the bodies of prostitutes
and had a weak-willed soul battered by the seas
in front of her I recovered the childish joy
and, as if she were a prophet, I listened ecstatic to her speaking

I put a small cross around her neck
and she presented me with a big purse
and I was the most mirthless man on earth,
When we arrived there at the city where she would leave

I was thinking about her many times on freighters
as a pillar of mine and my guardian angel
and a photograph of her at the bow was for me
an oasis, which one meets in the heart of the sand

I think I should stop right here
my hand is trembling, the hot wind inflames me
some exquisite tropical flowers of the river are stinking
and a stupid marabou is snarling further down

I'll go on!... One night at an unfamiliar port
I was terribly drunk on whiskey, gin and beer
and around midnight, staggering heavily
I took the road towards the bawdy, misplaced houses

Lewd women there were pulling the mariners around
one of them suddenly snatched, laughing, my hat
(an old french habit of street whores)
and I went after her almost against my will

A room narrow, small, lousy like all the rest
lime was falling off in pieces from the walls
and she, a human wreck that spoke hoarsely
with dark, strange, demoniac eyes

I told her and she turned out the light; we lay together
my fingers could clearly count her bones
she stank of absinthe; I woke up, as poets say:
"as soon as dawn started strewing its rose petals"

When I saw her in the light, it was a pale morning
she seemed sad, but so hellish
that with a weird awe, as if I got frightened
I took out my wallet to pay her in a hurry

Twelve french francs... but she uttered a cry
and I saw her looking once at me with angry eyes
and once at my wallet... but I was left dumbstruck too
when I saw a cross hanging around her neck

Forgetting about my hat I hurried out like a madman
like a madman who constantly falters and gapes
carrying in my blood a terrible illness
that is still tormenting my body excruciatingly

The shipmates I lived with say this about me
that years now I've never gone to bed with a woman
that I'm a total scumbag and I sniff coke
but if the poor fellows knew they would have forgiven me

My hand trembles... the fever... I got completely carried away
staring at a stock-still marabou on the shore;
and so since it's too staring persistently back at me
I think that in loneliness and silliness I'm just like it

Contributed by Riccardo Gullotta - 2020/10/20 - 20:14




Language: French

Traduction française / Μετέφρασε στα γαλλικά / Traduzione francese / French translation / Ranskankielinen käännös :
Michel Volkovitch
MARABOUT

Tous ceux qui sur la mer ont ma vie partagé
prétendent que je suis un pervers, un infâme,
que très sournoisement je déteste les femmes,
qu'avec elles jamais je ne vais m'allonger.

On dit que je carbure au hasch, à la coco
et que je suis le jouet d'une passion impure,
que je porte gravées de bizarres peintures,
obscènes à vomir, cachées sous mon tricot.

On dit de moi d'horribles choses, sans arrêt,
qui ne sont que bobards et que fausses nouvelles ;
et ce qui m'a frappé de blessure mortelle,
nul ne l'a jamais su — j'ai gardé le secret.

Mais tandis que ce soir descend sur les tropiques,
que s'éloignent à l'ouest les vols de marabouts,
je suis forcé d'écrire, et d'avouer jusqu'au bout
quelle plaie est en moi, obscure et tyrannique.

En ce temps-là j'étais sur un bateau postal,
aspirant, sur la ligne d'Égypte à Marseille,
quand je la vis, aux fleurs de montagne pareille,
et devins son ami, son frère, son féal.

Noble, toute en finesse et en mélancolie
— son père, un Égyptien, s'était ouvert les veines—
elle traînait son deuil dans les contrées lointaines,
croyant qu'en les bougeant ces choses-là s'oublient.

De Marie Baschkirtseff elle adulait la prose,
aimait avec transport la Sainte d'Avila,
disait de tristes vers français d'un ton très las
et contemplait longtemps l'étendue bleue, morose.

Moi qui n'avais connu que les corps des drôlesses,
moi, l'âme sans vigueur, par la mer ballotté,
je retrouvais ma joie d'enfance à l'écouter parler
comme un prophète — extase et allégresse.

Je passai à son cou une petite croix
et reçus d'elle un portefeuille. Et à mesure que le port
approchait, terme de l'aventure,
mon cœur se remplissait de tristesse et d'effroi.

Combien de fois, plus tard, sur les cargos si lents,
ai-je invoqué l'amie, complice, ange gardienne !
Sa photo emportée dans mes virées lointaines était
une oasis sur les sables brûlants.

C'est là, je le sais bien, que je devrais finir.
Ma main tremble, le vent brûle et brouille ma vue.
Sur le fleuve africain les fleurs superbes puent.
Un marabout crétin se remet à glapir.

Je continue !... Un soir, dans un port très lointain,
m'étant noirci au gin, au whisky, à la bière,
vers minuit, titubant à m'en rouler par terre,
Je pris la rue qui mène aux maisons des putains.

C'est là que les traînées attirent les marins.
L'une d'elles, rieuse, arracha ma casquette
(vieil usage français qui signe une conquête),
et moi, sans le vouloir, je suivis le bourrin.

Une petite chambre sale aux murs sordides
où la chaux s'écaillant tombait comme une peau,
et cette loque humaine à la voix de corbeau,
à l'étrange regard, noir, possédé, morbide.

Sans tarder je la fis éteindre. On se coucha.
Mes doigts sur tout son corps comptaient ses os
pointus. Elle empestait l'alcool. J'émergeai, courbatu,
«quand l'aurore sur nous sa joue rose pencha».

Lorsque dans la lueur pâle du petit jour, je la vis,
pitoyable, et pourtant impudique,
pris d'un étrange émoi proche de la panique,
je pris mon portefeuille et payai sans amour.

Douze francs... Mais poussant un grand cri tout à
coup, elle posa les yeux sur moi, blême, égarée,
puis sur mon portefeuille... Et c'est là, bouche bée,
que j'aperçus la croix suspendue à son cou.

Oubliant mon chapeau, je me ruai dehors
comme un fou, titubant et perdant la boussole,
emportant dans mon sang la méchante bestiole
qui depuis n'a cessé de tourmenter mon corps.

Tous ceux qui sur la mer avec moi ont peiné me
voient en vieux salaud, qui jamais ne s'allonge dans
le lit d'une femme, et que la coco ronge.
Malheureux ! S'ils savaient, ils m'auraient pardonné...

Ma main tremble... La fièvre... Ahuri, tête vide,
fixant un marabout là-bas, sans mouvement,
qui me zieute à son tour, non moins obstinément,
je me sens son égal, aussi seul et stupide.

Contributed by Riccardo Gullotta - 2020/10/21 - 13:08




Language: Spanish

Traducción Española / Ισπανική μετάφραση / Traduzione spagnola / Spanish translation / Traduction espagnole / Espanjankielinen käännös:
Avellinou
MARABÚ

Dicen los marineros con quienes he convivido
que soy un mal bicho, huraño y pervertido,
que odio aviesamente a las mujeres,
y nunca me acuesto con ellas.

E incluso dicen que le doy al opio y al hachís,
y que me domina una pasión horrenda asquerosa,
y que tengo el cuerpo entero marcado profundamente
con figuras desvergonzadas, raras y repugnantes.

Y cuentan de mí incluso cosas atroces,
que no son sino calumnias e invenciones.
Pero lo que me ha abierto heridas mortales;
eso no lo sabe nadie; nunca lo conté.

Pero en esta noche tropical, ahora que ha oscurecido,
y que vuelan hacia el oeste bandadas de marabúes,
hay algo que me empuja, pertinaz, a poner sobre el papel
lo que me hiere continuamente en secreto:

Yo era por entonces grumete en un magnífico correo;
íbamos a Egipto y directos de allí al sur de Francia.
Entonces la conocí, -parecía una flor alpina-
y se anudó entre nosotros amistad fraternal.

Elegante, fina y melancólica,
hija de un egipcio rico suicida,
paseaba su pena por países lejanos,
a ver si por allí conseguía olvidarla.

Casi siempre tenía el Diario de Bashkirtsev en la mano,
y amaba desaforadamente a la Santa de Avila;
a menudo recitaba melancólicos versos franceses;
y se pasaba largas horas contemplando la extensión azul.

Y yo, que solo conocía cuerpos de heteras,
y que tenía desganada el alma, zarandeada por los mares,
recuperé gracias a ella la alegría de la infancia,
y, como a un oráculo, la oía, extasiado, hablar.

Le colgué del cuello un pequeño crucifijo,
y ella me regaló un monedero muy grande;
y fui el hombre más desgraciado de la tierra
cuando llegamos a la ciudad donde partiría.

En los cargueros la echaba a menudo de menos,
la imaginaba mi protectora, mi ángel de la guarda;
y a proa una foto suya constituía para mí
un oasis en medio de las arenas del desierto.

Creo que debería detenerme aquí.
Me tiembla la mano, el viento cálido me abrasa,
En la ribera, unas espléndidas flores tropicales hieden,
y un marabú, de aspecto necio, grajea allá lejos.

Voy a seguir... Una noche, en un puerto extranjero,
ciego de güisqui, ginebra y cerveza, me encamíné
bamboleándome hacia las sórdidas
casas de perdición a eso de la medianoche.

Mujeres impúdicas arrastraban a los marineros allá.
Una, riéndose, me quitó bruscamente el sombrero
(es una vieja costumbre francesa, en calles de rameras)
y yo, casi sin proponérmelo, la seguí.

Un cuartucho estrecho y maloliente, como todos esos;
el encalao de las paredes se caía a pedazos;
y ella era un andrajo humano, de voz gangosa,
con unos ojos oscuros, extraños, de posesa.

Le dije, y apagó la luz. Nos acostamos juntos.
Mis dedos contaban claramente sus costillas.
Apestaba a ajenjo. Me desperté, como dicen los poetas,
"apenas hubo esparcido la aurora sus pétalos de rosa”.

A la luz brumosa de la mañana,
daba lástima verla; pero la vi tan castigada,
que saqué con un respeto extraño,
como con miedo, el monedero para pagar.

Doce francos franceses... Soltó un berrido;
y se puso a mirar furiosa alternativamente a mí
y al monedero; y yo me quedé de piedra
al ver el crucifijo que colgaba de su cuello.

Sin acordarme de mi sombrero, corrí afuera como loco,
como esos dementes que van siempre baqueteando aturdidos.
Portaba en la sangre una enfermedad horrenda,
que todavía maltrata mi cuerpo torturado.

Los marineros con quienes he tenido trato dicen
que llevo años sin acostarme con una mujer,
que soy un mal bicho y fumo opio.
Si supieran, los pobres, me disculparían...

La mano tiembla...la fiebre...me he quedado ensimismado
contemplando largo rato en la ribera un marabú inmóvil.
Y ante esa insistencia con que me devuelve la mirada,
se me ocurre que, en mi soledad y necedad, me parezco a él.

Contributed by Riccardo Gullotta - 2020/10/21 - 16:20




Language: German

Deutsche Übersetzung / Μετέφρασε στα γερμανικά / Traduzione tedesca / German translation / Traduction allemande / Saksankielinen käännös :
lipsia
MARABU

Die Seeleute behaupten über mich, dass wir zusammen gelebt haben,
dass ich ein mürrischer abnormaler Schuft wäre,
dass ich auf tückische Art die Frauen hasse
und dass ich mich nie mehr anschicke, mit ihnen zu schlafen

Und weiter behaupten sie, dass ich Haschisch und Kokain nehme,
dass mich eine gewisse schauderhafte und eklige Leidenschaft ergreift
und dass ich einen Körper voll mit obzönen Tätowierungen habe,
auf widerwärtige Art merkwürdig, zutiefst gebrandmarkt.

Und weiter behaupten sie ziemlich schauderhafte Sachen,
was jedoch grobe und erfundene Lügen sind,
und von dem, was mich lebensgefährlich verwundet hat,
wusste niemand jemals was, weil ich es nie jemanden gesagt habe.

Aber jetzt, da ein tropischer Abend angebrochen ist
und die Geschwader in westliche Richtung von Marabú weggefahren sind,
werde ich angetrieben, dies beharrlich zu Papier zu bringen,
was eine geheime Wunde für immer geworden ist.

Ich hatte damals auf einem glanzvollen Postschiff angeheuert
und wir befuhren die Route Ägypten - Südfrankreich.
Damals lernte ich sie, die einer Alpenblume ähnelte, näher kennen,
wir gaben uns Küsse wie unter Geschwistern.

Die aristokratische, feinfühlige und melancholische
Tochter eines reichen Ägypters, der sich umgebracht hat,
reiste mit ihrem Kummer in ferne Länder,
vielleicht würde es ihr dort gelingen zu vergessen.

Fast immer nahm ich mir das Journal Baschkirtscheff
und liebte leidenschaftlich die Heilige von Avila,
sie trug oft trübsinnige französische Texte vor
und schaute viele Stunden auf die blaue Fläche.

Und ich, der ich die Körper von Prostituierten kannte,
und, geprügelt vom Meer, eine willensschwache Seele hatte,
fand vor ihr meine kindliche Freude wieder
und hörte ekstatisch, als wäre ich ein Prophet, wie sie sprach.

Ich überreichte ihr ein kleines Kreuz von meinem Hals
und sie schenkte mir eine große Brieftasche
und ich war der unglücklichste Mensch auf der Welt,
als wir in dieser Stadt eintrafen, wo sie fortging.

Auf Frachtschiffen dachte ich viele Male an sie,
als eine Art Gehilfe von mir und als meinen Schutzengel,
und ein Foto mit ihr auf dem Bug war für mich
wie eine Oase, auf die man im Herzen der Sandwüste trifft.

Ich denke, dass ich an dieser Stelle verweilen muss.
Meine Hand zittert, der heiße Wind erhitzt mich.
Es riecht nach exzellenten tropischen Flussblumen
und ein Idiot aus Marabú grunzt distanziert.

Ich fahre fort! ... Eines Abends in einem fremden Hafen
Ich war furchtbar betrunken von Whiskey, Gin und Bier,
und gegen Mitternacht, ich torkelte schwer,
nahm ich die Straße zu den verpassten Dreckshäusern.

Obzöne Frauen verführen dort die Seeleute,
plötzlich schnappte sich eine lachend meinen Hut
(alte französische Sitte auf der Straße der Huren)
und ich folgte ihr, ohne dass ich wollte.

Ein enges kleines Zimmer, schmutzig wie alle,
der Putz fiel stückweise von den Wänden,
und dieses menschliche Wrack, das mich heiser ansprach,
mit dunklen, fremdartigen, vom Teufel besessenen Augen.

Ich sagte ihr, sie sollte das Licht ausmachen. Wir fielen zusammen hin.
Meine Finger zählten gewissenhaft ihre Knochen.
Sie stank nach Absinth. Ich wachte auf, als, wie die Dichter sagen,
"die Morgendämmerung ihre Rosenblütenblätter ausbreitete".

Als ich sie in dem morgentlichen Hauch von Licht betrachtete,
erschien sie mir recht traurig, aber so verdammt,
dass ich mit einem eigentümlichen Gefühl, wie um ihr zu helfen,
meine Brieftasche herauszog, um sie zu bezahlen.

Zwölf französische Francs ... stieß eine Stimme hervor,
und ich sah, dass sie zum einen mich mit einem Angst erregenden Blick ansah
und zum anderen meine Brieftasche ... Aber ich meinerseits
erblickte ein über ihr aufgehängtes Kreuz.

Ich vergass meinen Hut und fühlte mich wie ein Irrer,
wie ein Irrer, der ununterbrochen herumstreicht und herumtorkelt,
ich trug in meinem Blut eine furchtbare Krankheit,
die quälend von meinem Körper Besitz ergriff.

Die Seeleute behaupten über mich, dass wir zusammen waren
ud dass ich seit Jahren keiner Frau verfallen bin,
dass ich ein Mistkerl bin, der Kokain nimmt -
wenn ich die Unglücklichen kennen würde, würden sie mir verzeihen.

Die Hand zittert ... Das Fieber ... Darüber habe ich ziemlich versäumt,
ein unbewegtes Marabú am Ufer anzusehen,
und als dieses mich wiederum beharrlich ansieht,
denke ich, dass ich ihm in meiner Einsamkeit und Blödheit ähnlich bin...

Contributed by Riccardo Gullotta - 2020/10/22 - 18:48



Main Page

Please report any error in lyrics or commentaries to antiwarsongs@gmail.com

Note for non-Italian users: Sorry, though the interface of this website is translated into English, most commentaries and biographies are in Italian and/or in other languages like French, German, Spanish, Russian etc.




hosted by inventati.org