Language   

Ο γίγαντας [π. Χ.]

Nikos Xylouris / Νίκος Ξυλούρης
Language: Greek (Modern)

List of versions

Watch Video


Nikos Xylouris, Ο γίγαντας


More videos...


Related Songs

Έχει ο Χάρος σκαλωσιές
(Nikos Xylouris / Νίκος Ξυλούρης)
Ο Ρόκκο και οι άλλοι
(Yannis Markopoulos / Γιάννης Μαρκόπουλος)
'Ηταν ο τόπος μου [1944]
(Nikos Xylouris / Νίκος Ξυλούρης)


O gígandas (p. H.)
[1969]
Το χρονικό
Στίχοι: Κ.Χ Μύρης
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης
Gli "Annali" di K.H.Myris
versi di K.H. Myris
Musica di Yannis Markopoulos
Prima interpretazione di Nikos Xylouris


hroniko


Ο Κ.Χ. Μύρης με τη Νένα Βενετσάνου. K.H.Myris assieme a Nena Venetsanou.
Ο Κ.Χ. Μύρης με τη Νένα Βενετσάνου. K.H.Myris assieme a Nena Venetsanou.
Το Χρονικό Κ.Χ.Μύρη και Γιάννη Μαρκόπουλου
Gli "Annali" di K.H.Myris e Yannis Markopoulos


”Το κίνημα ξεκίνησε με το Χρονικό.”

Η σύλληψη του Χρονικού έγινε τον Μάρτιο του 1967 για να παρουσιαστεί στον «Μουσικό Αύγουστο» στον Λυκαβηττό. Τον Απρίλιο του 1967 πρόβαρε η Μαρία Φαραντούρη. Ο αρχικός πυρήνας ήταν οκτώ τραγούδια. Μετά το πραξικόπημα, τα πάντα ανατράπηκαν. Ο Γιάννης Μαρκόπουλος έφυγε για το Λονδίνο. Σε πρόχειρη μαγνητοφώνηση για πιάνο και φωνή (του συνθέτη) το "Χρονικό" έγινε πρώτα γνωστό στην Ευρώπη των εμιγκρέδων.
Το είχαν ακούσει η Ασπασία Παπαθανασίου, ο Τάκης Λαμπρίας, ο Μάριος Πλωρίτης, ο Βασίλης Βασιλικός κ.α. Το 1970, συμπληρώθηκε με τέσσερα τραγούδια: το Π.Χ (το τραγούδι του Προμηθέα, όπου τρεις σταυρώνουν τον Τιτάνα και ο τίτλος έπαιζε ανάμεσα στο «Προ Χριστού» και στο «Παραδείγματος Χάριν»), Το λιονταρόπουλο (νανούρισμα αφιερωμένο στην κόρη μου που γεννήθηκε εκείνη τη χρονιά), Στο καφενείον "Η Ελλάς" και το τελικό τραγούδι, ("Πως να τραγουδήσω, πώς να σας μιλήσω") και βέβαια με την συνταρακτική φωνή του Νίκου Ξυλούρη. Επειδή δεν γνωρίζαμε τη μοίρα του έργου, στη λογοκρισία τα έστειλα με το ψευδώνυμο Κ.Χ.Μύρης, που το κράτησα έκτοτε ως γουρλίδικο.
Η λογοκρισία «έκοψε» δύο τραγούδια, που τώρα ο Γ.Μαρκόπουλος τα συμπεριέλαβε με τη φωνή του στην επανέκδοση τσε CD. Ο «Μύθος» του έργου οφείλεται στις ζωντανές εκτελέσεις στη «Λήδρα» όπου κάθε βράδυ συνέρρεαν πλήθη φοιτητών, συνειδητών πολιτών και αρκετών επωνύμων (Κ. Δοξιάδης, Γ. Σαββίδης, Χρ. Λαμπράκης, Σ.Φυντανίδης, Γ.Ρωμαίος, Τ.Λαμπρόπουλος, Αλ.Πατσιφάς κ.α.)
Ο Ρ. Μπήτον στην εισαγωγή του στη Νεοελληνική Λογοτεχνία, αφιερώνει μια σελίδα στο «κίνημα» που ξεκίνησε με το Χρονικό.


Ο Γιάννης Μαρκόπουλος. Yannis Markopoulos.
Ο Γιάννης Μαρκόπουλος. Yannis Markopoulos.

”Il movimento ebbe inizio con gli 'Annali'”


Il progetto per gli “Annali” nacque nel marzo 1967, per essere poi presentati all' “Agosto Musicale” al Licabetto. Nell'aprile del 1967 stava provando Maria Farandouri. Il nucleo originario consisteva in otto canzoni. Dopo il colpo di stato, tutto quanto andò a gambe all'aria. Yannis Markopoulos scappò a Londra; in una registrazione improvvisata su magnetofono per piano e voce (quella dell'autore), gli “Annali” furono conosciuti prima tra i rifugiati politici greci in Europa.
Li avevano ascoltati Aspasia Papathanasiou, Takis Lambrias, Marios Ploritis, Vasilis Vasilikos e altri; nel 1970 furono completati con quattro altre canzoni: Π.Χ. (la canzone di Prometeo, dove in tre crocifiggono il Titano -il titolo è un gioco di sigle tra Προ Χριστού “a.C., avanti Cristo” e παραδείγματος χάριν “p.es., per esempio”), Το λιονταρόπουλο (una ninna-nanna dedicata a mia figlia, che era nata in quegli anni), Στο καφενείον “Η Ελλάς” e la canzone finale (”Πώς να τραγουδήσω, πώς να μιλήσω”), con la voce senz'altro sconvolgente di Nikos Xylouris. Poiché non potevamo sapere che sorte avrebbe avuto l'opera, la mandai alla censura con lo pseudonimo di “K.H.Myris”, che da allora mi è rimasto come nome d'arte.
La censura tagliò due canzoni, che ora sono state reinserite da Yannis Markopoulos, e da lui cantate, nella riedizione del CD. Il “mito” dell'opera è dovuto alle rappresentazioni dal vivo alla “Lidra” [il locale ateniese di Xylouris, ndt.], dove ogni sera accorrevano frotte di studenti, di cittadini consapevoli e anche parecchie personalità (K. Doxiadis, G. Savvidis, Chr. Lambrakis, S. Fyndanidis, G. Romeos, T. Lambropoulos, A. Patsifàs e altri).
R. Beaton, nell'introduzione alla sua “Letteratura Greca Moderna”, dedica una pagina al “movimento” che ebbe inizio con gli “Annali”.




  • Το Χρονικό - Πρώτο μέρος
  • Ο γίγαντας [π. Χ.]
  • Στους χρόνους της καταστροφής [1922]
  • Στη Νέα Σμύρνη μια γριά [1925]
  • Αρχάγγελος
  • Πόσα χρόνια δίσεκτα [1940]
  • 'Ηταν ο τόπος μου [1944]
  • Σαν τέλειωσε ο πόλεμος [1945]
  • Ο γερο-δάσκαλος [1946]
  • Στο καφενείον Η ΕΛΛΑΣ ή Περάστε κόσμε [1950]
  • Το λιονταρόπουλο
  • Πώς να τραγουδήσω [Τελευταίο μέρος]

  • Στα πίσω χρόνια τα πικρά
    οπού φωτιά δεν είχε
    ο κόσμος στις βαθιές σπηλιές
    τ' αλέτρι δεν κατείχε.

    Μα μιάν αυγή, μια Κυριακή
    μια 'πίσημον ημέρα
    γεμίσανε τα φυσερά
    λυτρωτικόν αέρα.

    Κατέβηκεν ο Γίγαντας
    μ' ένα δαδί στο χέρι
    έριξε φώτα στις σπηλιές
    και χάρηκε τ' ασκέρι.

    Πήραν φωτιά τα σύδεντρα
    τα σίδερα ελυγίσαν
    η γης οργώθηκε καλά
    και τα φυτά εκαρπίσαν.

    Πρωί πρωί τον πιάσανε
    το γίγαντα και πάνε
    στον Καύκασο ξημέρωνε
    τρία πουλιά περνάνε.

    Πουλιά μου διαβατάρικα
    τι βλέπετε στις στράτες,
    τι κουβαλάει ο γίγαντας
    στις σιδερένιες πλάτες;

    Μπροστά πηγαίνει ο σιδεράς
    με το σφυρί στο χέρι,
    ξωπίσω του ο κλειδαράς
    της μοναξιάς του ταίρι.

    Ο πιο μικρός ο πιο σκυφτός
    ο πιο σκληρός στο πλάι
    αυτός κρατάει τα σύνεργα
    γελάει μα δε μιλάει.

    Καρφώσανε το γίγαντα
    στο βράχο του Καυκάσου
    τρία πουλάκια πέρασαν
    και του 'λεγαν: Στοχάσου.

    Contributed by CCG/AWS Staff - 2009/3/16 - 16:15



    Language: Italian

    Versione italiana di Riccardo Venturi
    17 marzo 2009

    Prometeo Incatenato. Theodor van Baburen detto Dirck, 1623.
    Prometeo Incatenato. Theodor van Baburen detto Dirck, 1623.


    È la storia ed il mito di Prometeo, il gigante che dona il fuoco agli uomini che lo “ricompensano” con le catene, con la schiavitù eterna. I più valenti e importanti etnologi e filologi hanno sviscerato questo mito da ogni angolatura possibile, ma qui è bene leggerlo in chiave del tutto contemporanea, negli ironici versi di K.H.Myris, e relativamente alla recente storia greca. Gli “Annali” di Myris e Markopoulos non sono rivisitazioni del mito, così come -ad esempio- hanno fatto tutti i più grandi poeti contemporanei, da Ritsos a Seferis: sono cronache di fatti a partire dal 1922, dagli “Anni della catastrofe”; non per niente, questa canzone “introduttiva” è un'aggiunta al progetto originale. Il mito di Prometeo vuole qui significare non soltanto l'ingratitudine umana, ma l'abitudine di mettere fuori causa chi fornisce le armi per scannarsi (il “fuoco”), ed anche l'ingenuità di certi “giganti” (vedansi scienziati) che mettono a disposizione del fabbro Efesto (come non vederlo in divisa da generale...) un fuoco ancor più terribile. Cose che succedevano “π.Χ.” (avanti Cristo o “per esempio” -παραδείγματος χάριν-), e che succedono ancora oggi. E, alla fine, come gli uccelli che passano, non resta che dire al malcapitato gigante, o scienzato: 'Te la sei voluta, così impari.'"
    IL GIGANTE
    P.ES. A.C.

    In anni remoti e duri
    quando non c'era il fuoco
    la gente nelle profonde spelonche
    non ci aveva l'aratro.

    Ma una domenica all'alba,
    un giorno solenne
    i mantici si gonfiarono
    di aria redentrice.

    Scese il Gigante
    con una torcia in mano,
    fece luce nelle spelonche
    e ne gioì la folla.

    Presero fuoco i boschetti,
    si piegarono i ferri;
    la terra fu ben arata
    e le piante diedero frutti.

    Ma una mattina presto
    lo presero, il gigante, e via:
    già albeggiava in Caucaso,
    passavano tre uccelli.

    Uccelli miei di passo,
    che vedete nelle strade?
    Che trasporta il gigante
    sulle sue spalle di ferro?

    Ecco che avanza il ferraio
    con il martello in mano,
    e dietro di lui il fabbro,
    compagno di solitudine.

    Il più piccolo e curvo,
    il più duro, lì a fianco,
    prende i suoi arnesi,
    ride ma non parla.

    Inchiodarono il gigante
    al massiccio del Caucaso:
    tre uccelli passarono
    e gli dissero: Così impari.

    2009/3/17 - 19:31



    Main Page

    Please report any error in lyrics or commentaries to antiwarsongs@gmail.com

    Note for non-Italian users: Sorry, though the interface of this website is translated into English, most commentaries and biographies are in Italian and/or in other languages like French, German, Spanish, Russian etc.




    hosted by inventati.org